เพื่อนเรียกว่า....ฟลุ๊ก การเดินทางผ่านการเวลา คงมีสักครา...ที่เวลาพาเธอมาใกล้ฉัน แม้ไม่ได้เดินอยู่บนทางเส้นเดียวกัน แต่หัวใจยังคงผูกพัน...เหมือนเดิม ระหว่างทางขนานคู่นี้ ทางทีบางทีดูเหมือนใกล้ แต่ห่างไกล...เกินเอื้อมมือสัมผัส เพียงสิ่งเดียว ที่ไกลแค่ไหนเรายังส่งถึงกัน คือความรู้สึกห่วงใยกันและกัน...เช่นวันวาน หากเส้นทางเรายังคงขนานต่อไป ฉันคงทำได้เพียงห่วงใยไกลไกล...เท่านั้น หรือหาก...ทางขนานเส้นนี้ต้องห่างกันในวันใด ฉันก็จะยังคงห่วงใยเธอไกลไกล...เช่นเดิม